بهبود

به خودت اجازه بده بدرخشی، بدون اینکه نیاز به دیده شدن داشته باشی

---

خیلی وقت بود که نیاز شدیدی به دیده شدن داشتم، در اصل برای هر کاری که میکردم دنبال تایید دیگران بودم و همش به دنبال شنیدن چیزی که میخواستم بشنوم و نه چیزی که نیاز بود بشنوم میگشتم.

این طرز فکر منو با مشکلات زیادی روبرو کرد برای مثال تکانش گری، پرش فکری به شدت زیاد و پیدا نکردن لذت و زندگی در خودم، زندگی انقدر ساده نیست، نباید گیر کرد داخل این بازی دوپامین و فقط دنبال لذت بودن، وقتی از خودت دور بشی همه کس و همه چیز هم ازت دور میشن.

یک مقاله خوندم دیشب که راجب غیرقابل کنترل بودن افسردگی (یعنی اینکه دست خودمون نیست و...) میخوندم که کاملا کذب بود، خیلی وقت ها شده توی یک دوره ای از ناراحتی برم ولی انقدری ذهنمو درگیر نکرده که بخوام برچسب بزنم روش، بنظر من آدم باید با خودش کنار بیاد، هرچیزی که تو ذهنت میگذره بخشی از خودته و هیچ وقت هم قرار نیست جدا بشه پس چرا سعی کنی باهاش بجنگی و تغییرش بدی؟ مشکلی که من داشتم بدلیل تحریف جامعه ای بود که توش بزرگ شدم و اصلا ربطی به من نداشت، چیزی بود که به من تحمیل کردن و سعی کردن من رو هم مثل بقیه درگیر دغدغه های مسخره خودشون کنن.